Her bilinç şeylerin altında veya ardında bir anlam gerçeği aramıştır. Lakin bu anlam, onun gördüklerine indirgediği ya da gördüklerinin onda uyandırdıklarından ibarettir. İnsanlığın tüm tabuları yıkılırken bir şölene dönüşür. Bu, insanın anlam arayışı ile absürtlüğünü kucakladığı andır. Sartre’ın dediği gibi insan, kendi anlamını yaratmakla lanetlenmiştir. Ancak Rabelais ekler: Ve bunu yaparken gülmelidir. Gülüş, insanın hem trajedisine hem de özgürlüğüne verilen cevaptır. Çünkü kutsal olan hiçbir şey dokunulmaz değildir ve dokunulmaz olanın olmadığı bir dünyada, insan yalnızca gülerek var olabilir. İnsan, kendi bilincinin içinde yürür; dışarıda sandığı dünya, çoğu zaman iç muhakemesinden ibarettir. Egzistansiyal Diyalektik, varlığın bu kapalı dairesinde dolaşan bir zihnin izini sürer: idrak eden ile edilenin, isteyen ile yetinenin, anlam arayan ile boşlukla karşılaşanın aynı yerde birleştiği o dar eşiktir. Burada hiçbir şey kesin değildir; ne hakikat bütünüyle ele geçirilir ne de hiçlik bütünüyle reddedilir. İnsan, kendi kurduğu anlamın içinde yaşar ve bir gün onun ağırlığını taşımayı öğrenir. Bu kitap, insanın neliğine dair uslamlamalar yürütür.
){kind=link}