1960’ların karanlık eşiğinde, iktidarın gölgesi sokaklardan zihinlere sızarken, bir adam sessizce dönüşmeye başlar. Cerrah 1960, baskının sıradanlaştığı, korkunun gündelik hayatın bir parçası hâline geldiği bir dönemde, bireyin güçle kurduğu tehlikeli ilişkiyi merkezine alan çarpıcı bir roma n. Leo Valk, ne bir kahramandır ne de ma sum bir kurban. O, düzenin çatlaklarını soğukkanlılıkla okuyan, korkunun nasıl işlediğini çözmeye çalışan bir gözlemcidir. Pazaryerlerinden parti koridorlarına, sorgu odalarından toplantı salonlarına uzanan bu hikâye; iktidarın yalnızca zorla değil, prosedürlerle, sessizlikle ve alışkanlıklarla nasıl kurulduğunu gösterir. Roman boyunca okur, bir insanın öfkesinin nasıl hesaplı bir stratejiye, vicdanının ise yavaş yavaş bir araca dönüştüğüne tanıklık eder. Yunus Kara, Cerrah 1960’ta politik şiddeti sloganlarla değil; gündelik aşağılanmalar, bürokratik çürümüşlük ve bastırılmış korkular üzerinden anlatır. Dilindeki sertlik, bir teşhir arzusundan değil, bilinçli bir yüzleştirme ihtiyacından beslenir. Bu anlatı, okuru rahatlatmayı değil, rahatsız etmeyi amaçlar; çünkü asıl soru şudur: İktidarla mücadele ederken, ona ne kadar benzersin? Cerrah 1960, yalnızca bir dönem romanı değil; birey-iktidar ilişkisini, muhalefetin iç çürümesini ve gücün dönüştürücü bedelini sorgulayan, zamansız bir yüzleşme metni. Okur, bu romanda bir hikâyeden çok, adım adım inşa edilen karanlık bir zihnin izini sürer.
